آموزشی

ماجرای صیغه كردن من  و سعید !

اشنایی من و او حدودا به 22 سال قبل بر می گرده !... اولین بار که با برخورد کردم زمانی بود که از کمپرسی پیدا شدم و او هم هنگام پیدا شدن کوله اش را بمن داد تا پیدا شود.دل نشین و فهیم بود...خیلی با هم دوست شده بودیم. و از آن زمان تا وفت شهادتش که بر دوشم بود از او جدا نشدم.
بعد از کربلا یک بود كه  به من پیشنهاد داده بود عقد كنیم  ولی خب من طبق معمول اذیتش می كردم گفت عید فطر روز خوبیه من هم بالاخره راضی شدم  و روز عید غدیر به خانه اش رفتم ، روزه داشت  دست در دست هم
به عقد هم در امدیم البته از نوع اخوت !
-شاید برای خیلی ها سوال باشه عقد اخوت (صیغه برادری ) ی هست ؟
اخوت به معنای برادری است و عقد اخوت یا صیغة اخوت هم پیوندی است كه بین دو نفر بسته می‌شود و برای خودش آدابی دارد.
عقد اخوت می‌تواند دو تا دوست را كه هیچ پیوند خونی و فامیلی با هم ندارند تبدیل به دو برادر كند. یعنی حقوقی را بر گردن طرفین بگذارد و یك‌جوری دوستی و رفاقت را ثبت رسمی و دائمی كند.
دو نفر كه از نظر روحی و فكری نزدیك هستند و احساس می‌كنند كه می‌توانند این رفاقت را سال‌ها ادامه دهند، می‌توانند طرفین این عقد بی‌مهریه و هزینه باشند!
برقراری این پیوند، اتفاق جالبی است كه می‌تواند رخ دهد و نتایج مناسبی داشته باشد.
حق و حقوق ما چی شد؟ اگر نگاهی به متن صیغة برادری بیندازید چیزهایی از حق و حقوق دو طرف دستگیرتان می‌شود. طبق این متن دو طرف همة حق‌های برادران خونی را بر یكدیگر می‌بخشند غیر از سه چیز؛ دعا كردن برای همدیگر، به دیدار یكدیگر رفتن و مهم‌تر از همه شفاعت كردن از هم در روز قیامت.
همین شرط آخری است كه خیلی ماجرا را مهم می‌كند. با یك نفر پیوند برادری ببندید كه از خودتان كار درست‌تر باشد. وبال گردن كه نمی‌خواهید. باید كسی را پیدا كنید كه اگر فردای قیامت كارتان لنگ ماند، طرف بتواند یك كاری برایتان بكند. پس بهتر است دنبال آدم‌های معنوی و با تقوا بگردید و یك جوری مخ طرف را بزنید كه حاضر شود با شما عقد اخوت بخواند و بله را بگوید.
دو شرط اول هم جای تأمل دارد به ویژه این‌كه این روزها، ای‌میل و sms، جای دیدار و سركشی به فك‌وفامیل و دوست و رفیق را گرفته. اگر صیغة اخوت خوانده شد دیگر پیام كوتاه و این چیزها جواب نمی‌دهد.
در متن عربی، كلمه «زیاره» آمده است و این یعنی دیدار و ملاقات از نزدیك. یعنی باید چند هفته یك بار هم كه شده به طرف سر بزنی. دعا كردن‌مان هم این روزها به شدت شخصی شده. همة چیزهای خوب را برای خودمان می‌خواهیم و بعضی وقت‌ها هم اگر بتوانیم یك طوری دیگران را نفرین می‌كنیم و به زمین می‌زنیم كه دیگر بلند نشوند. ولی آن‌چه كه در دین‌مان توصیه شده، دعا برای دیگران اعم از فامیل و دوست و همسایه است. ظاهرا یكی از راه‌های اجابت شدن دعا همین است.
برادر صیغه‌ای كه شدید نمی‌توانید از زیر دعا كردن برای همدیگر شانه خالی كنید و صد البته این خیلی به نفعتان است.  اول بله، بعد عملیات در سال‌های جنگ، عقد اخوت حسابی در بین رزمنده‌ها رواج داشت و گاهی تعداد كسانی كه به یكباره برادر می‌شدند بیشتر از ده نفر می‌شد. فكرش را بكنید یك دفعه كلی داداش پیدا كنید.
شاید یكی از مهم‌ترین علت‌های آن هم این بود كه هر لحظه ممكن بود یك نفر از جمع شهید شود و یك تیر یا تركش كافی بود. به همین دلیل خیلی از این عقد اخوت‌های سال‌های جنگ در شب‌های عملیات یا در مواقع حساس و زیر آتش دشمن اتفاق می‌افتاد. دست‌ها را روی هم می‌گذاشتند و بله را می‌گفتند و آن‌وقت هر كس شهید می‌شد باید بقیه را هم شفاعت می‌كرد و با زور هم كه می‌شد با خودش می‌برد بهشت.
بسیجی‌های زرنگ هم این‌طور وقت‌ها دنبال یك نفر می‌گشتند كه به قول خودشان نور بالا بزند و شهادت‌اش نزدیك باشد. سریع یقة طرف را می‌چسبیدند و هر طور كه بود صیغه می‌خواندند.
بچه‌ها برای جاری ساختن عقد اخوت، یا به صورت دوتایی به گوشه‌ای خلوت می‌رفتند تا به جز خدا، كسی از عهد میان آنان مطلع نشود. داداشهای صیغه‌ای محرم اسرار هم بودند و با هم شرط می‌كردند هر كدام را كه خدا طلبید، بگوید برادری دارم كه همیشه با هم هستیم و تنها جایی نمی‌رویم و حتما شفاعت او را هم نزد خدا بكند. آنان در هنگام خواندن صیغه برادری با هم قرار می‌گذاشتند كه از همه حقوق برادری صرف‌نظر كنند و ببخشند مگر حق شفاعت، دعا و زیارت.

ارسال به